weblog erik velema

Daniël de wolf schrijft op zijn weblog het volgende
…Hier leven we in de vrije wereld. Maar hoe vrij is ons land, waar alles van wetjes en regeltjes aan elkaar hangt, nu echt? Hoe vrij zijn wij eigenlijk in een samenleving, waar ons dagschema en onze levensplanning gedicteerd worden door de economie, door consumptie, prestatiedwang? We werken om het systeem in stand te houden, we onderwerpen ons er aan, we rennen en we haasten en het eist zijn tol. Zijn we geen slaven geworden?
Jezus ontmaskert de mammon als de god van deze wereld.

Ik stel mijzelf de vraag: hoe afhankelijk ben ik van die mammon geworden? Waarop stel ik eigenlijk mijn vertrouwen?….
Veel mensen lopen vast in van alles en nog wat. Ze zijn slaven geworden van de maatschappij. Daniël spreekt over Mammon als God van deze wereld en vraagt zich af hoe we ons leven daarop hebben gebouwd.

Een reële vraag denk ik, hoeveel mensen, inclusief ik zelf, lopen vast op de keuzes die ze maatschappelijk hebben gemaakt. Er zijn verschrikkelijk veel mensen die we zouden kunnen helpen , maar daarvoor zouden we misschien zelfs onze positie, ons huisje , boompje , beestje moeten opgeven. Misschien zouden we zelf ons werk moeten opgeven of onze positie op ons werk om daadwerkelijk anderen te kunnen helpen. Anderzijds hoeveel zouden we kunnen doen vanuit onze positie, de plek waar we leven onze baan. Maar durven we dat ook?

We kiezen vaak allereerst voor onszelf en daarna komt God en de rest. Paulus noemt zoiets ook : hij zegt zoiets als wat ik wil dat doe ik niet maar wat ik niet wil dat doe ik. en daarmee geeft hij aan dat er een enorm verlangen is om de wil van God te doen.

We kunnen in ieder geval niet Mammon dienen en God tegelijkertijd zegt Daniël, klopt natuurlijk Bijbels gezien, maar toch proberen we het schijnbaar en het is schijnbaar toch mogelijk. Immers in de kerk van tegenwoordig lijkt Mammon zo ver doorgedrongen te zijn dat het hele kerkelijke systeem er op gebouwd is.

Veelal gaat het in de kerk mede om het mooie gebouw, de dominee, allerlei moderne apparatuur en het moet allemaal betaald worden. dus om wat voor geld er binnenkomt. Vraag de penningmeester maar hoe belangrijk de centen zijn. Terecht natuurlijk, immers als je iets koopt moet je het ook betalen, maar de vraag is of het allemaal wel op deze manier moet? Of brengt het ons juist in slavernij?

Mijn vraag is met de veranderingen in de kerk de laatste jaren of ze ook echt gebracht hebben wat we er van hadden verwacht. Ik geloof dat er wezenlijk niet zoveel veranderd is. We zitten nog steeds vast aan het zelfde systeem en doen het zelfde werk al is het nu met opwekkingsmuziek op een podium , ondersteunt met beamer.

Is dat fout? Nee , maar de vraag die ik neerleg is hebben we dit wel nodig om echt gemeente te kunnen zijn.
Tot slot nog een laatste citaat van Daniël met wat opmerkingen van mijn kant

…De geschiedenis zal leren hoe de rol van de kerk in de 21e eeuw uitpakt: verwerpelijk of heroïsch. Werken we als onderdanige slaven mee aan een oppermachtig systeem of benoemen we het kwaad, kijken we het in het gezicht en buigen we niet? Geschiedenis maken we nu…

De vraag is of we buigen voor het systeem van deze maatschappij, buigen we voor Mammon of willen we ons inzetten voor Gods koninkrijk. Of blijven we hangen in wat Paulus zegt , wat ik wil dat doe ik niet en wat ik niet wil dat doe ik.

We zijn vrijgekocht en betaald, maar waaruit blijkt dat dan als we slechts een rol in de kerk vervullen voor onszelf. Of gaan we op zoek naar degene die christus niet kennen.

Dit is ook een kritische vraag naar mezelf. Wat doe ik? Boele Ytsma schrijft over het verhaal van je leven. Het verhaal van je leven bepaald hoe je denkt en doet. Veelal is dit waar, maar we moeten op zoek gaan naar een nieuw verhaal. Gods verhaal voor jouw leven, voor mijn leven. We zeggen heel gauw dat God een bepaald plan voor ons leven heeft en dat dat plan zo goed en geweldig is dat we het niet kunnen bevatten. Een nieuw verhaal, maar durven we er in te stappen. Of geloven we het niet.

Wat is het wat ons tegen houdt? Ik denk en zoek, probeer te ondernemen, nu nog doen in plaats van dromen.

No Comments »
Filed under: Geen rubriek tagged boele ytsma, Christus, daniel de wolf, discipelschap, Erik Velema, God, herstel, jezus, kerk, levend, luisteren, maatschappij, mammon, navolging, reactie, slaven, verlangen

Soms vraag ik me af wat ik eigenlijk te vertellen heb. Heb ik überhaupt iets te vertellen? Hmm… ik weet het eigenlijk niet precies. Ik schrijf mijn gedachten en woorden, mijn gevoelens, mijn teleurstellingen, mijn vragen op, gewoon om …! ja, waarom nu eigenlijk precies?

Weet je? Het is niet zo eenvoudig bepaalde zaken op rij te zetten. Ieder vraag waarop je een antwoord lijkt te zoeken , levert een nieuwe vraag op. Soms vindt je een antwoord, maar tegelijkertijd soms ook weer meerder, waarbij dan weer een keus gemaakt dient te worden uit de antwoorden die bij de vraag horen.

Ik weet niet of je precies begrijpt wat ik hiermee bedoel, maar ik hoop dat in ieder geval aan het denken wordt gezet. Ach en zelfs dat maakt me niet eens zo heel veel uit. Wat ik denk en voel , probeer ik gewoon te beschrijven en te ervaren. Dit doe ik graag al schrijvende. Ik probeer simpele woorden te zoeken om uitdrukking te geven aan wat ik belangrijk vindt.

Wat vind ik dan belangrijk? Dat zijn een aantal zaken, maar tegelijk twijfel ik om ze te noemen. Je zou er een aantal kunnen missen of ze in een verkeerde volgorde kunnen zetten en zo daarmee mensen voor de kop kunnen stoten. Of is het misschien God die ik voor de kop zou kunnen stoten. Vanuit mijn christelijke opvoeding heb ik immers geleerd om God bovenaan de lijst te zetten.

De vraag die mij bezighoudt is deze: is God nummer één in mijn leven? Of is dat slechts een wens of gedachte. Of is het juist dat wat ik nu eigenlijk helemaal niet wil. Wil ik eigenlijk mezelf promoten. Mijn eigen heer zijn?

Oei, … dat zijn uitspraken die volgens velen niet lijken te kunnen. Vele gelovigen hebben hun antwoorden al klaar liggen en weten schijnbaar precies wat ze zeggen en weten precies te (be)noemen wie God is. Ik zelf kom er achter dat God zoveel meer is dan ik me kan bedenken, dan ik kan ervaren, kan voelen, kan zien…

Ik kom tot de schrijnende conclusie dat ik God niet ken. Althans niet volledig. Nee, bij lange na niet. Volgens veel christenen ligt het antwoord in de bijbel verscholen, ze is immers het Woord van god? Is dat zo? Of is het slechts een verzameling verhalen samengebundeld tot een dik boek , met weliswaar de prachtigste verhalen, maar is ze door God geïnspireerd? Of zijn het gewone verhalen van mensen die net als ik oprecht op zoek waren naar wie God is en wat Gods wil is.

Ik besef dat ik misschien wel heel verrassende uitspraken doe. Uitspraken die misschien met schrik om het hart door sommigen worden ontvangen. Anderzijds i s het pure waarheid. Een oprecht zoeken naar God, naar Jezus.

Ben ik nu een ongelovige geworden? nee! Absoluut niet! Mijn geloof heeft zich dieper gevestigd dan ooit, maar ik besef dat ik zoek naar een nieuwe manier. Een manier meer in de lijn van Jezus en zijn volgelingen. Jezus vooraan, maar ik kan geen Jezus zijn, maar wel een volgeling. Iemand die oprecht met Hem( Jezus christus) op pad gaat met al mijn grote en kleine vragen, met al mijn kapotgeslagen en nieuwe verwachtingen, met mijn gebroken illusies en een nieuwe dromen, met al…. Tja met wat al niet… gewoon zoals ik ben.

Ik zoek naar nieuwe vragen om te stellen misschien. Gewoon om niet opnieuw vast komen te zitten in oude patronen. Ik wil niet dat god een project of visie wordt. Ik ben bang geworden voor grote woorden die niet waargemaakt kunnen worden. Ik geloof in roeping, verlangen, passie, gemeenschap, transparantie en trouw, woorden die inhoudt geven aan mijn geloof. Het zouden er meer kunnen zijn. Misschien dat ik ze eens zou kunnen noemen, maar op dit moment leg ik deze hier neer om te overdenken, er naar te kijken en te zien welk een indruk ze achterlaten. Of ze iemand raken. Is er iemand die geraakt wordt door de woorden die ik hier geschreven heb.

Ik zeg dat ik eigenlijk voor mezelf schrijf en dat is waar, tegelijk zoek ik toch stiekem bevestiging. Ik weet dat ik slechts mezelf kan zijn als ik niet bouw op anderen, maar op God alleen. Het fundament, de rots, maar tegelijk is dat fundament best lastig om op te bouwen. een rots is niet recht. Een zandvlakte wel. Begrijp je me?

Ben de afgelopen jaren veel verloren , maar ook veel gewonnen. Ik geloof inmiddels dat ik het niet alleen kan. Vroeger ( niet dat ik al zou oud ben) , leek ik geloviger, stelliger in de leer, vasthoudener, trouwer , christelijker, nu echter moet ik meer mezelf opofferen om dichtbij hem te leven. Ik besef dat opoffering in zekere zin bevestigd dat ik leef en geloof.

Vreemd eigenlijk zo te schrijven. als los zand. Misschien denk je dat ik gewoon helemaal los geslagen ben en niet weet waar ik over schrijf, maar niets is minder waar. Heus, ik ben niet gek geworden. Ik weet wat er in mijn binnenste beweegt. Althans gedeeltelijk. (immers wie kent zichzelf volledig?) ik weet dat er een groot verlangen is naar De Weg.

Nou ja, … is het aandacht wat ik vraag? of wil ik gewoon weten wat jij denkt? laat het ff op je in werken en ik zie wel hoe een artikel als deze bij je valt.

No Comments »
Filed under: Geen rubriek tagged antwoorden, bijbel, christen, Christus, conclusie, dik boek, discipelschap, Erik Velema, ervaren, gebroken, gedachten, Geest, geïnspireerd, geloof, geloven, Genade, geraakt worden, geschreven, gewone verhalen, God, hart, Heer, herstel, hoop, ilusies, indruk, innerlijk, jezus, kaoptgeslagen, kerk, kind, leven, levend, lijden, loslaten, luisteren, manier van leven, mensen, navolging, nieuwe dromen, ongelovig, oude patronen, pijn, relatie, relaties, spiritualiteit, twijfel, Vader, verdieping, verlangen, verwachtingen, voelen, vragen, woorden, zien