weblog erik velema

nu ik toch bezig ben wil ik jullie attent maken op een conferentie van de stichting 25+.
ik overweeg zelf ook om te gaan, zien of het haalbaar is, maar je hoort nog wat ik doe, maar wat doe jij nou?

Thema: Wat doe jij nou? Het goede leven!

WAT doe jij nou? Wat DOE jij nou? Wat doe JIJ nou? Wat doe jij NOU.
In dit kleine zinnetje zit zoveel. Het zet je stil bij wat je doet en of je het met plezier doet, geroepen of gedreven. Of doe je om één of andere reden niets? Jacobus zegt dat geloof en werken (doen) bij elkaar horen en megakerkleider Rick Warren zei eens: je gelooft dat deel van de bijbel dat je doet. Oeps. Of bijvoorbeeld: heb je naaste lief als je huis en je hond (vrij naar Loesje).
In Matheus 22 gaat het over God, je naaste en jezelf liefhebben en in Matt. 25 gaat het over voeden, huisvesten, bezoeken. Onze hoofdlezingen gaan over wat dit met elkaar te maken heeft en waarom het ons soms tegenstaat. Over dromen zonder drempels en ten volle het goede leven. Samen met God op avontuur…

een van de sprekers op deze conferentie is daniel de wolf

een van de sprekers is daniel de wolf

No Comments »
Filed under: Geen rubriek, diversen

Heb je het ook wel eens dat je je afvraagt hoe het bestaat dat bepaalde dingen gebeuren. Dat je je afvraagt waarom je zo druk maakt om van alles en nog wat, maar eigenlijk weet dat het niet echt van waarde is. We werken, gaan naar school, sparen , kopen nieuwe spullen, ( we hebben zojuist een nieuw bankstel ) , terwijl aan de andere kant van de wereld mensen dood gaan van de honger, mensen worden doodgeschoten omdat ze anders zijn, mensen worden veroordeeld omdat ze een andere huidskleur hebben, andere stam behoren , een ander geloof aanhangen, een andere seksuele voorkeur hebben, noem maar op.

Het lijkt soms echt wel zinloos waar we mee bezig zijn, maar toch…. Hier komt het: we zijn niet gekomen om de wereld te redden, we zijn niet gekomen om alle problemen op te lossen in de wereld. We hebben wel allemaal onze eigen specifieke roeping. God heeft voor een ieder van ons een speciale taak, die niemand anders kan uitvoeren. Een taak in onze families, op ons werk, in deze wereld! We hebben God daarbij nodig om duidelijk te zien wat onze roeping is en ons te geven wat we nodig hebben. Kracht en wijsheid om te leven ten aan zien van onze roeping.

Als we open staan voor datgene wat god op ons weg brengt, zullen we ontdekken dat we deelgenoten zullen zijn in het herstel van een klein deel van deze wereld. Wanneer we ons hart blijven richten op die Ene die zichzelf voor ons heeft gegeven maken we deel uit van het proces van liefde voor deze wereld en de mensen die er op wonen.

No Comments »
Filed under: christen zijn tagged christen, Christus, discipelschap, dood, Erik Velema, geliefde, geloof, God, Heilige Geest, huidskelur, innerlijk, jezus, leven, Liefde, luisteren, navolging, roeping, seksuele voorkeur, spiritualiteit, stam, Vader, verlangen, waarom

Ik weet niet hoe het jou vergaat, maar ik kan me soms zo ergeren aan mezelf. Gewoon omdat je zo gauw een bepaald idee , een gedachte of vooroordeel hebt bij sommige mensen. Niet omdat ze direct waar zijn, maar ze zijn er zomaar. We hebben het niet eens in de gaten, maar ergens diep van binnen zitten ze al voor je goedendag hebt kunnen zeggen heb je soms al een gedachte die eigenlijk gelijk al veroordelend is.

Ik heb het dan niet over vreselijke grote zaken, maar het zit in kleine dingetjes. Gewoon zaken als zie hem nou, wat doet hij dat toch stom. Ik zou nog veel meer kunnen bedenken hoor, maar laat ik het nu maar niet doen, je zou immers kunnen denken dat ik het nu over jou zou hebben. Het gaat me er om om duidelijk te maken dat we heel gauw gedachten hebben over mensen zelfs al kennen we ze niet. Zelfs al weten we niet waarom ze iets doen of gedaan hebben. We kennen niet de motivatie van bepaalde daden of keuzes van de ander. Zichtbaar is slechts datgene waarover wij ons oordeel vormen. Wanneer we ons laten leiden door deze gedachten en ze voet aan grond geven in ons leven, zegt dat eigenlijk dat wij onszelf hoger/ beter achten dan de ander.

Wat het ergste aan zulke gedachten is, dat ze zijn af te lezen aan onze houding. We spreken met ons lichaam een taal die onbewust door de ander wordt verstaan. De vooroordelen die we hebben kunnen een sta in de weg zijn om de ander echt te kunnen ontmoeten. de ander voelt het op zijn klompen aan en zal vanuit de signalen die hij onderbewust of misschien zelfs bewust opvangt reageren met angst geslotenheid, oncomfortabel voelen, achterdocht, of zelfs vijandigheid. uit onderzoek blijkt dat bijvoorbeeld dikke mensen die veroordeeld worden of zich veroordeeld voelen, ernstige problemen kunnen krijgen. Dit kan zijn van eetstoornissen tot depressies tot een laagzelfbeeld.

Veelal komen de negatieve gedachten over de ander voort uit onze eigen onzekerheid over wie we zijn. We twijfelen of anderen ons wel zo aardig vinden als we zijn wie we zijn. Of misschien of ze ons wel kunnen waarderen om wie we zijn. Daarom meten we onszelf aan de ander en noemen gelijk in ons hoofd de minpunten van de ander op en meten deze met een aantal van onze punten en zeggen eigenlijk dat we ten opzichte van de ander beter, maar in ieder geval niet minder zijn.

Wanneer we echter tot de conclusie komen dat dit verkeerd is en we willen graag mensen ontmoeten, zullen we bij ieder negatieve gedachte over de ander ons ijkpunt moeten verschuiven en God danken dat Jezus voor zowel hem of haar gekomen is , maar ook voor ons. We mogen ons beseffen dat er geen grotere liefde is dan Hij die ons gered heeft van de zonde en ons wil herstellen en bevrijden van deze negativiteit. Hij doet ons meer en meer beseffen dat er meer in de mens zit dan wat zichtbaar is. De mens uit zich soms/ vaak anders dan hij zich eigenlijk voelt.

Vooroordelen zijn gemakkelijk gemaakt, laten we echter naar Jezus opzien en ons met Hem vergelijken dan zien we dat we ten opzichte van onze naaste nauwelijks verschillen. We staan beide met lege handen ten opzicht van God. Als we op Jezus zien en ontdekken wie Hij is en Hem ons hart laten herstellen en ontdekken wie wij zijn in Hem, dan zullen onze vooroordelen verdwijnen en kunnen we elkaar ontmoeten van hart tot hart in Jezus naam.

No Comments »
Filed under: hoe het geloof handen en voeten geven? tagged gedachten, Heilige Geest, herstel, jezus, lichaamstaal, loslaten, luisteren, meten is weten, relatie, spiritualiteit, verlangen, voelen, vooroordelen, wilskracht, woorden

Ik hou van mijn kinderen , stuk voor stuk. Ik heb er gelukkig veel, zodat ik ook veel weer terug krijg van ze.  Het is echter niet eenvoudig om kinderen op te voeden. Tenminste, dat is mijn mening. Voeden is geen probleem, maar we willen graag dat ze de juiste keuzes in het leven maken. Met name in de tienerleeftijd is dat volgens mij verschrikkelijk moeilijk.

Op de een of andere manier zouden we ze ruimte moeten geven om zich te ontwikkelen, aan de andere kant moeten we oppassen dat ze de juiste weg blijven bewandelen. Tja, wat is het beste voor je kind. We zijn immers zelf al zo vaak misgelopen.

Misschien zouden we een ruimte kunnen creëren waar ze gewoon zichzelf kunnen zijn, in plaats van zich telkens te moeten bewijzen ten opzichte van de ouders, leraren, oudere mensen die het allemaal zo goed weten. Gewoon een kring waar ze welkom zijn en niet worden afgerekend op fouten die ze hebben gemaakt , maar war ze liefdevol welkom worden geheten.

Wij als ouders/ouderen denken vaak aan onze kinderen dat ze inderdaad van ons zijn, maar ze zijn niet ons bezit. Daarom zou het goed zijn om ze beter te leren kennen, in plaats van ze voor te zeggen wat ze zouden moeten doen. We zouden ze kunne vertellen wat ze goed doen en waar ze sterk in zijn, in plaats van ze te veroordelen of te bekritiseren.

Kinderen, tieners , jongvolwassenen kunnen slechts echt ontwikkelen als ze zich geliefd voelen en het ook daadwerkelijk zijn. Wanneer ze weten dat we van ze houden zelfs als ze fouten maken. Daarom zullen we hen zelf beslissingen moeten laten maken, dit is een deel van het volwassen worden. Wanneer ze op jonge leeftijd niet in staat worden geacht beslissingen te maken, hoe zouden ze op volwassen leeftijd dit dan moeten doen zonder fouten te maken.

We kunnen als ouders slechts een voorbeeld geven in liefde. Wat het betekent lief te hebben door ze inning lief te hebben. Lief te hebben vanuit de kern van ons hart, met alles wat in ons is, met de liefde van Christus. Wanneer we ze oprecht lief kunnen hebben creëren we in de kring ruimte om fouten te maken en waar ze zichzelf kunnen zijn. Waar ze opgericht kunnen worden en bemoedigd. Een plek waar ze vrij van angst met ons samen kunnen komen en waar ze zelfverzekerd uit kunnen vertrekken om in vrijheid te kunnen zijn wie ze zijn, namelijk een geliefd kind van de Vader.

Dit klinkt misschien goed in je oren, maar weet je niet precies hoe dit aan te pakken. Hmm.. inderdaad is het niet gemakkelijk. Wanneer we onze eigen ervaringen zullen gebruiken zullen we echter in de valkuil lopen hen er voor te willen bewaren. Daarom is het belangrijk je geliefde kind ook echt te ontmoeten en je zelf ook te laten ontmoeten en ze los te laten op het moment dat dat kan.

Ohw , ik vind dit zo’n moeilijk gebeuren. Loslaten wat me het meest lief is op de wereld. Maar ik weet dat God ze lief heeft en ze nabij wil zijn. Ik hoop dat ik als vader ze los kan laten en dat God ze in zijn grote Vaderarmen sluit . Ik bid ze Gods zegen toe. Iedere dag. Zijn bescherming is groter beter dan de mijne, al kan ik dat soms maar moeilijk geloven. Wat is zijn liefde geweldig groot.

No Comments »
Filed under: gezin tagged bijbel, discipelschap, Erik Velema, gedachten, geliefde, geloof, Genade, God, hart, Heilige Geest, jezus, jong volwassenen, kinderen, leven, Liefde, loslaten, luisteren, navolging, opvoeden, ouders, Pappa, relaties, tieners, Vader, verlangen

Een goede relatie ontstaat daar waar mensen elkaar ook echt ontmoeten. de vorm van relatie is daarbij niet zo van belang. Natuurlijk is er verschil in relaties. Het huwelijk is inhoudelijk natuurlijk anders als een vriendschap of een gemeenschap waartoe we behoren, maar wanneer we een goede relatie willen bouwen is het belangrijk om elkaar echt te ontmoeten. je hart te delen met elkaar.

Wanneer we onszelf durven te openen naar de ander zal er intimiteit zijn die we niet meer willen missen. Immers waar mensen elkaar echt ontmoeten en waar mensen ook niets moeten, ont-moet-en dus, daar leggen we geen druk op anderen om te presteren. Daar waar wij onszelf laten zien en zijn, geven we ruimte voor de ander om ook zichzelf te kunnen zijn. Mensen voelen zich welkom in een sfeer van openheid, transparantie en eerlijkheid.

Toch is er voor veel mensen angst om zichzelf te zijn. De maatschappij accepteert zulke vormen in grote lijn niet. Wanneer een kind zich te kwetsbaar opstelt in de klas wordt het meestal degene die gepest wordt, ook op je werk is het lastig, misschien kun je het beter relativeren, maar we mogen( we zijn immers aan het ont-moet-en) ons bewust worden van het feit dat bepaalde kansen dan misschien niet gegund zullen worden omdat veel mensen ons niet zullen begrijpen. Aan de andere kant worden, juist wanneer we het wel zijn ,andere kanten van ons belicht die nieuwe kansen creëren. Zo zijn juist in de geestelijke gezondheid zorg mensen nodig die juist mee kunnen voelen. Ook maatschappelijke banen zijn een plek waar je juist door mee te voelen effectief zou kunnen zijn. Natuurlijk is het zo dat in iedere job, je kunt delen, maar niet overal kunnen we er even gemakkelijk mee uit de voeten.

Overal zijn mensen om te ontmoeten ,maar…how low can we go? Ik denk aan de voetwassing. Waar Jezus de Rabbi , zijn leerlingen de voeten wast. Is dat iemand ontmoeten? laten zien wie je werkelijk bent? Meestal willen we juist meer en meer bereiken op ons werk, een betere functie, meer geld, meer aanzien, etc… echter wanneer we onze functie zouden gebruiken, op welke laag dan ook of welke functie überhaupt, om te ontmoeten. ik bedoel nieuwe relaties aan te gaan, wat denk je zal er gebeuren?

Ik geloof dat wanneer we ruimte maken voor ontmoeting met mensen vanuit onze eigenheid, We ruimte maken voor de ander zoals ze zijn. Dan zullen we ook tot de ontdekking komen dat die ruimte door de ander geapprecieerd wordt, dat de ander jouw ook ruimte zal bieden. Het werkt naar twee kanten. De ander is welkom bij jou en jij zult ook welkom zijn bij de ander.

Vriendelijk zijn naar de ander is prachtig, daar gaat het hier echter niet om. Waar ik het over heb wanneer ik spreek over ontmoeten, dan bedoel ik iets wat groter is en dieper. Ik bedoel dat we leren de ander in te sluiten in de kring van mensen om ons heen die we lief mogen hebben . lief zoals Jezus ons lief heeft gehad.

Misschien vind je het een vreemd onderwerp, maar ik denk dat je begrijpt wat ik bedoel , als ik zeg dat God je wil ontmoeten. kom , zoal als je bent. Dit is het startpunt van waaruit we ook anderen kunnen , mogen ontmoeten op dat zelfde relationele punt.

No Comments »
Filed under: christen zijn tagged angst, christen, Christus, delen, discipelschap, eerlijkheid, Erik Velema, gedachten, geloof, God, Heilige Geest, herstel, hoop, innerlijk, jezus, kerk, kom, kom om te ont-moet-en, kom zoals je bent, kwetsbaar, loslaten, luisteren, maatschappij, navolging, ont-moet-en, ontmoeten, openheid, startpunt, transparantie, Vader, verlangen, voelen, zien